Któregoś dnia spotykasz siebie.

Zawieszenie wzroku,tępo spływajacych myśli, powietrze lepkie od podniecenia.

Drżysz mocno zaciskajac dłonie,przeszywa Cię neurotyczny lęk.

Obezwładnia Cię silniej niż kiedykolwiek.

Realizm tego co jest pomiędzy rozbija się jak szkło,tuż przy gardle.

Za każdym razem kiedy ślina spływa do środka,czujesz że to już teraz.Raz na zawsze.

Jest wszystkim czego dotykasz,co chłoniesz,czym rzygasz.

W końcu chcesz uciec,wydaje Ci się, że jeszcze potrafisz.

Im bardziej się starasz,tym szybciej się dławisz.

Jesteś moim pierwszym skojarzeniem,ostatnim jękiem, bólem.

Czuję każda gałaź Ciebie.

Jeśli na to czekałam cale życie, jestem pierdolonym Chrystusem emocji wszytych w powieki.

Jeśli nie, to daj mi w mordę.